O Martin Cilia είναι ο κορυφαίος σερφ ροκ κιθαρίστας της Αυστραλίας.
Γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 1958 στο Ρόκφορντ του Έσσεξ στην Αγγλία και μετανάστευσε οικογενειακώς στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας τον Ιανουάριο του 1968.
Από τα 14 του έκανε επαγγελματικές συναυλίες παίζοντας τραγούδια των Beatles, των Stones και επιτυχίες της εποχής. Μεγαλώνοντας συμμετείχε ως κιθαρίστας σε πάνω από 20 ροκ μπάντες της Αυστραλίας. Το 1999 έγινε μέλος της θρυλικής σερφ ροκ μπάντας της Αυσταλίας Atlantics.
Έχει κυκλοφορήσει αρκετούς δίσκους και ως μέλος των Atlantics αλλά και σόλο κιθαρίστας.
Στο σόλο άλμπουμ "Surfersaurus" που κυκλοφόρησε το 2011 ο Martin προσαρμόζει στο δικό του ύφος και απογειώνει με το ταλέντο του 16 από τα πιο ιστορικά κομμάτια της σερφ ροκ μουσικής.
Από τον δίσκο αυτό θα ακούσουμε την Μισιρλού.
Καλή ακρόαση.
O διάσημος Τούρκος δεξιοτέχνης του κλαρίνου Husnu Senlendirici γεννήθηκε στην Πέργαμο της Μικράς Ασίας τον Ιούλιο του 1976. Προερχόμενος από οικογένεια βαθιά ριζωμένη στη μουσική παράδοση (ο παπούς του Fahrettin Kofeci έπαιζε κλαρίνο και ο πατέρας του Ergun Senlendirici τρομπέτα), δεν αποτελεί έκπληξη το ότι ο Χουσνού άρχισε να παίζει κλαρίνο από 5 ετών.
Συνοδεύοντας στα παιδικά του χρόνια τον πατέρα του στις περιοδείες του σε Ανατολία και Μικρά Ασία ήρθε σε επαφή με την μουσική παράδοση της πατρίδας του. Παράλληλα, το 1988, ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα στο κρατικό πανεπιστημιακό ωδείο της Κωνσταντινούπολης. Η αλήθεια είναι ότι ο Χουσνού δεν αφιέρωνε πολλές ώρες στα μαθήματά του κι έτσι εγκατέλειψε την σχολή μετά από 4 χρόνια.
Την εποχή εκείνη, άρχισε να παίζει με την περίφημη "Magnetic Band", το συγκρότημα του δεξιοτέχνη των κρουστών Okay Temiz. Με την μπάντα αυτή εμφανίστηκε σε εκατοντάδες φεστιβάλ και κατάφερε να γίνει ένας μουσικός πρεσβευτής της χώρας του. Παράλληλα συμμετείχε στις ηχογραφήσεις της διεθνώς γνωστής μπάντας "Embryo" και πήρε μέρος σε περιοδείες μαζι τους.
Ακόμα συμμετείχε σε φεστιβάλ του εξωτερικού με το σεξτέτο "Laco" του πατέρα του. Επίσης συνόδευσε τόσο στη σκηνή όσο και σε ηχογραφήσεις πολλούς από τους κορυφαίους Τούρκους καλλιτέχνες.
Ενώ ακόμα υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία ίδρυσε την μπάντα "Laco Tayfa", και συνεργάστηκε με το διάσημο αμερικανικό αύνολο "Brooklyn Funk Essentials" για ένα άλμπουμ και μια σειρά συναυλιών.
Αμέσως μετά την επιτυχία αυτή, ο Χουσνού μείωσε τα μέλη της μπάντας του από 13 σε 8, και το οκτέτο πια "Laco Tayfa" κυκλοφόρησε το 2000 τον πρώτο του δίσκο με τίτλο "Bergama Gaydasi".
Ο Χουσνού ίδρυσε ακόμα το κουιντέτο "Husnu Senlendirici and Friends", στην προσπάθειά του να παρουσιάσει την τούρκικη λαϊκή μουσική σε ένα ευρύτερο κοινό.
Από τον δίσκο "Hüsn-ü Hicaz" που κυκλοφόρησε το 2011 με το κουιντέτο αυτό θα ακούσουμε τη Μισιρλού.
Καλή ακρόαση.
Η σημερινή Μισιρλού περιλαμβάνεται σε μία ορχηστρική συλλογή 25 γνωστών jazz latin επιτυχιών, που ηχογράφησε με την γνωστή λατινοαμερικάνικη συνταγή, με πιάνο, χορδές και κρουστά, η Orquesta Laronda. Το διπλό αυτό LP έχει τίτλο "Amor!",και κυκλοφόρησε το 1971 στη Βρετανία.
Δεν ξέρω αν η Orquesta Laronda ήταν μια πραγματική βρετανική ορχήστρα με αυτοτελή παρουσία ή κάποιο σχήμα με λατινοφανές όνομα, που συγκροτήθηκε για τις ανάγκες της δισκογραφικής εταιρίας για να πραγματοποιεί παρόμοιες ηχογραφήσεις.
Όπως και νά'χει, εμείς θα απολαύσουμε την Μισιρλού τους.
H Orquestra Voadora (ιπτάμενη ορχήστρα) δημιουργήθηκε το 2008 από την συνένωση μουσικών που έπαιζαν σάμπα σε διάφορες ομάδες στους δρόμους του Rio de Janeiro στην διάρκεια του Καρναβαλιού.
Η ορχήστρα δημιουργήθηκε από την ανάγκη αυτών των ανθρώπων να παίζουν μουσική και τον υπόλοιπο χρόνο, μετά το τέλος του καρναβαλιού, προσεγγίζοντας και άλλα στυλ μουσικής.
Η μπάντα πέρα από τα παραδοσιακά είδη της βραζιλιάνικης μουσικής, σάμπα, μπόσα νόβα, εμβατήρια κλπ, παίζει ροκ εντ ρολ, κλασικό ροκ, μουσική από ταινίες, έθνικ κλπ, προσπαθώντας να συγκεράσει τις ετερογενείς μουσικές προτιμήσεις των μελών της με δημοκρατικό τρόπο. Έτσι, η Orquestra Voadora έχει πια δημιουργήσει ένα "ατέλειωτο ρεπερτόριο".
Οι μουσικοί που την αποτελούν είναι οι Daniel Paiva, Sérgio Genovencio, Tiago Rodrigues και Vicente Quintela (τρομπέτες),Carlos Molina, Juliano B. Pires, Leonardo Campos και Márcio Sobrosa (τρομπόνια),André Ramos (βαρύτονο σαξόφωνο),Tim Malik (τούμπα), André Fioroti, Hugo Prazeres, Lula Mattos, Marcelo Azevedo και Pedro Araújo (κρουστά).
Ώρα όμως να δέσουμε τις ζώνες μας και να απογειωθούμε ακούγοντας την Μισιρλού από την βραζιλιάνικη "Ιπτάμενη Ορχήστρα".
Καλή ακρόαση.
O κιθαρίστας Ivan Antonov είναι η ψυχή μιας ομάδας Ρώσων καλλιτεχνών οι οποίοι είναι παθιασμένοι με το φλαμένκο. Η ομάδα ονομάζεται "Taste Of Flamenco" και επί 10 περίπου χρόνια τώρα, με ασύγκριτη ενέργεια και βαθύ συναίσθημα υπηρετούν αυτό το παραδοσιακό είδος ισπανικής μουσικής. Η ομάδα έχει κάνει εμφανίσεις στην Ρωσία,στη Γαλλία, στην Ισπανία, στην Ιαπωνία και στις ΗΠΑ.
Μάλιστα, ο βασιλιάς της Ισπανίας Χουάν Κάρλος, εξέφρασε τον ενθουσιασμό του στον Ivan Antonov για τον τρόπο με τον οποίο η ρώσικη ψυχή αγκαλιάζει το ισπανικό πάθος.
Από το CD "Taste Of Flamenco"(part2) θα ακούσουμε την Misirlou.
Καλή ακρόαση.
O πιανίστας, συνθέτης, ενορχηστρωτής και μαέστρος John Scott Trotter γεννήθηκε στην Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας τον Ιούνιο του 1908. Η επαγγελματική του ενασχόληση με την μουσική ως πιανίστας και ενορχηστρωτής, άρχισε το 1925 στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας σε μία κολεγιακή μπάντα που είχε επικεφαλής τον Hal Kemp.
12 χρόνια αργότερα ο Trotter είχε την ευκαιρία να γίνει γνωστός σε όλη την Αμερική. Το 1937 ο Bing Crosby έψαχνε εσπευσμένα για ένα νέο μουσικό διευθυντή, για να αναπληρώσει το κενό που άφησε πίσω του ο Jimmy Dorsey, ο οποίος εγκατέλειψε την ορχήστρα του Bing αφήνοντας τον στα κρύα του λουτρού. Αυτό το κενό, ο Trotter το κάλυψε τόσο με το σωματικό (ξεπερνούσε τα 130 κιλά), όσο και με το μουσικό του βάρος, με τον καλύτερο τρόπο για 17 ολόκληρα χρόνια, δουλεύοντας για τον Crosby ως διευθυντής ορχήστρας και ενορχηστρωτής.
Στο διάστημα αυτό πολλά από τα μέλη της ορχήστρας του ανέδειξαν τις ικανότητές τους, απέκτησαν φήμη και ακολούθησαν ξεχωριστή καριέρα.
Σχεδόν ταυτόχρονα με την έναρξη της συνεργασίας του με τον Bing Crosby, o Trotter άρχισε να δουλεύει για την δισκογραφική εταιρία Decca. O πρώτος δίσκος του με την Decca είχε τίτλο "It's the Natural Thing to Do" και κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1937.
H συνεργασία του Trotter με τον Crosby τερματίστηκε το 1954, όταν ο Crosby αποφάσισε να σταματήσει τα υψηλού προυπολογισμού ραδιοφωνικά σόου, οπότε δεν χρειαζόταν πια ένα πλήρους απασχόλησης μουσικό διευθυντή. Η τελευταία δισκογραφική τους συνεργασία κυκλοφόρησε τον Μάη του 1954 και είχε τίτλο "In the Good Old Summertime".
O Trotter με μεγάλη ευκολία πέρασε από τα ραδιοφωνικά στα τηλεοπτικά σόου, δουλεύοντας από το 1954 μέχρι το 1960 ως μουσικός διευθυντής στην εκπομπή του George Gobel.
O Trotter εξακολούθησε να έχει φιλικές σχέσεις με τον Crosby με τον οποίο συνεργάστηκε περιστασιακά σε διάφορα τηλεοπτικά αφιερώματα και κωμωδίες.
Ο Trotter αργότερα διηύθηνε την μουσική για την σειρά κινουμένων σχεδίων Charlie Brown και το 1970 είχε υποψηφιότητες για τα βραβεία Όσκαρ και Γκράμμι για την μουσική επένδυση της ταινίας " A Boy Named Charlie Brown".
O "Uncle John",όπως ήταν το χαϊδευτικό του Trotter,πέθανε από καρκίνο στο Λος Άντζελες τον Οκτώβρη του 1975.
Από τον δίσκο "Escape To The Magic Mediterranean" που κυκλοφόρησε to 1956 o John Scott Trotter με την ορχήστρα του, θα ακούσουμε την Μισιρλού.
Καλή ακρόαση.
O Stanley Black,ένας εξαιρετικά ταλαντούχος πιανίστας, ενορχηστρωτής, συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας, υπήρξε μία από τις εξέχουσες φυσιογνωμίες της ελαφράς και ποπ μουσικής στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ο Black γεννήθηκε στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 1913 και άρχισε να μαθαίνει πιάνο στα 7 του χρόνια. Αργότερα σπούδασε στο Matthay School of Music.
Η πρώτη του σύνθεση, όταν ήταν μόλις 12 ετών, μεταδόθηκε από την Συμφωνική Ορχήστρα του BBC. To 1929 κέρδισε σε ένα διαγωνισμό ενορχήστρωσης τζαζ και άρχισε να γίνεται γνωστός ως ένα πολλά υποσχόμενος νεαρός πιανίστας.
Έτσι είχε την ευκαιρία να ηχογραφήσει με μεγάλους αμερικανούς καλλιτέχνες που επισκέπτονταν το Λονδίνο, όπως οι Coleman Hawkins, Louis Armstrong και Benny Carter, αλλά και με γνωστές βρετανικές ορχήστρες όπως του Lew Stone και του Harry Roy.
Το 1938 ο Black επισκέφτηκε την Νότια Αμερική μαζί με την ορχήστρα του Roy και σαγηνεύτηκε από την λατινοαμερικανική μουσική, ένα μουσικό είδος στο οποίο διέπρεψε τα επόμενα χρόνια.
Το 1944 αρχίζει να ηχογραφεί δίσκους για την Decca Records, και την ίδια χρονιά γίνεται διευθυντής της Χορευτικής Ορχήστρας του BBC.
O Black έγραψε μουσική για πολλά ραδιοφωνικά σόου. Συνθέσεις του παρουσιάστηκαν από την Συμφωνική Ορχήστρα και την Χορευτική Ορχήστρα του BBC, αλλά και από δικά του μικρότερα μουσικά σύνολα.
Ακόμα ο Black δούλεψε σε περίπου εκατό κινηματογραφικές ταινίες, ως συνθέτης ή ως μουσικός διευθυντής ή αρκετά συχνά και με τις δύο ιδιότητες.
Ο Stanley Black πέθανε στο Λονδίνο τον Νοέμβριο του 2002.
Από τον δίσκο "Stanley Black and his Orchestra and Chorus: Exotic Percussion" που κυκλοφόρησε το 1962, θα ακούσουμε την Misirlou.
Καλή ακρόαση.
Για αρκετά χρόνια ο Pepe Jamarillo υπήρξε ένας από τους δημοφιλέστερους καλλιτέχνες του Μεξικού, με επιτυχημένες εμφανίσεις σε διάφορες πόλεις της Νότιας Αμερικής και των ΗΠΑ.
Ο Pepe Jamarillo γεννήθηκε το Δεκέμβριο του 1933 στην πολιτεία της Τσιουάουα του Μεξικού και πέθανε τον Οκτώβριο του 2006.
Ο Pepe άρχισε να παίζει πιάνο "με το αυτί" μόλις στα 4 του χρόνια, κληρονομώντας από την μητέρα του την αγάπη του για την μουσική και το ταλέντο του στο παίξιμο. Μεγαλώνοντας σπούδασε μουσική στο ωδείο της πόλης του Μεξικού. Οι γονείς του, ενώ ήταν ευχαριστημένοι με την ενασχόληση του γιου τους με την μουσική ως χόμπι, θεωρούσαν την μουσική ως αβέβαιη επαγγελματική καριέρα γι' αυτόν. Ο πατέρας του ήθελε ο Pepe να γίνει οδοντίατρος κι αυτός για να τον ευχαριστήσει άρχισε τις σπουδές στην Οδοντοϊατρική Σχολή στο Πανεπιστήμιο της πόλης του Μεξικού. Μετά από 2 χρόνια όμως αποφάσισε ότι δεν θα ήταν ευτυχισμένος με μια τέτοια επαγγελματική
ενασχόληση. Καθώς οι γονείς του επέμεναν ότι θα έπρεπε να έχει κάποιο πτυχίο στα χέρια του ως επαγγελματικό εφόδιο, ο Pepe παρακολούθησε τραπεζικές σπουδές και επέστρεψε στο πατρικό του με ένα σχετικό πτυχίο στις αποσκευές του.
Για 2 χρόνια εργάστηκε στην Τσιουάουα σε μία Βρετανική εταιρία εξόρυξης μεταλλευμάτων. Παίρνοντας την άδειά του επέστρεψε στην πρωτεύουσα για τις διακοπές του. Εκεί συνέβη κάτι που του άλλαξε για πάντα την ζωή.
'Εχοντας πιει μερικά ποτά με τους φίλους του στο μπαρ του Ritz, του πιο in ξενοδοχείου της πόλης, παρατήρησε ότι στο βάθος της αίθουσας υπήρχε ένα πιάνο.Οι φίλοι του, τού ζήτησαν να παίξει κάτι και έτσι ο Pepe άρχισε να παίζει για να τους διασκεδάσει. Κάποια στιγμή ο διευθυντής του ξενοδοχείου τον ρώτησε αν είναι επαγγελματίας πιανίστας. Ο Pepe του απάντησε ότι παίζει μόνο για το κέφι του. Μετά από λίγο ο διευθυντής τον ρώτησε αν θα ήθελε να δουλέψει επαγγελματικά ως πιανίστας στο ξενοδοχείο. Ο Pepe νόμισε ότι ο μάνατζερ αστειευόταν κι έτσι του απάντησε, αστειευόμενος και ο ίδιος, ότι δεν έχει καμιά αντίρρηση αρκεί να του ικανοποιούσαν όλες τις οικονομικές απαιτήσεις. Προς μεγάλη του έκπληξη ο ξενοδόχος του είπε "έλα αύριο, και θα μιλήσουμε για τις λεπτομέρειες".
Μ' αυτόν τον τρόπο, μέσα σε μια νύχτα, ο Pepe Jamarillo έγινε επαγγελματίας πιανίστας, και για τα επόμενα 3 χρόνια εργάστηκε ως πιανίστας στο μπαρ του ξενοδοχείου Ritz.
Στην περίοδο αυτή ο Pepe έκανε εμφανίσεις στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, καθώς του ζητούσαν να συνοδεύσει στο πιάνο πολλούς μεγάλους τραγουδιστές που επισκεπτόταν την πόλη του Μεξικού. Έτσι δούλεψε με τους διασημότερους Λατινοαμερικάνους και Ισπανόφωνους τραγουδιστές.
Όταν σταμάτησε την συνεργασία του με το Ritz, δούλεψε για λίγο στο κλαμπ El Quid μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ευρώπη. Αφού δούλεψε για λίγους μήνες στο Παρίσι, στις αρχές του 1958 διάβηκε το στενό της Μάγχης.
Στο Λονδίνο άρχισε να εμφανίζεται σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, όπως το εβδομαδιαίο σόου «Sentimental Journey" της τηλεόρασης ABC. Στην Αγγλία ηχογράφησε αρκετά πετυχημένα 'αλμπουμ, όπως το "Mexico Tropicale".
Από ένα μεταγενέστερο δίσκο του Pepe Jamarillo, που κυκλοφόρησε το 1988 και έχει τίτλο "Best Now", θα ακούσουμε την Misirlou.
Καλή ακρόαση.
Η βιολιστής και συνθέτης Martina Eisenreich γεννήθηκε το 1981 στο Erding της Γερμανίας. Παίρνοντας τα πρώτα μαθήματα βιολιού στα 13 της, φανέρωσε αμέσως το μεγάλο μουσικό ταλέντο της κερδίζοντας σε διάφορους διαγωνισμούς, όπως για παράδειγμα στον διαγωνισμό "Νέοι μουσικοί".
Στα 15 της ξεκίνησε να σπουδάζει βιολί στο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Θεάτρου του Μονάχου, και στη συνέχεια οδηγήθηκε στην Ακαδημία Κινηματογράφου της Βάδης-Βυτερμβέργης, όπου σπούδασε κλασική σύνθεση, μουσική για κινηματογράφο και ηχητικό σχεδιασμό για ταινίες και βίντεο.
Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές της δημιούργησε το δικό της στούντιο ηχογραφήσεων, στο οποίο κατέγραψε τις συνθέσεις και τις μουσικές της παραγωγές. Επιπλέον η Martina Eisenreich πραγματοποίησε εμφανίζεις με διάφορα μουσικά σχήματα.
Έχει γράψει μουσική για αρκετές κινηματογραφικές ταινίες κερδίζοντας διάφορα βραβεία. Δύο από τις ταινίες για τις οποίες έγραψε μουσική ήταν υποψήφιες για Όσκαρ.
Την μοναδική ποικιλία των ήχων και την εκφραστικότητα των αυτοσχεδιασμών της Martina Eisenreich στο βιολί τα πρωτοσυναντήσαμε στο blog αυτό στο ποστ #141. Εκεί απολαύσαμε την Misirlou από το βιολί της Martina και το ακορντεόν του Andreas Hinterseher, από τον δίσκο τους "Andima" του 2007.
Σήμερα θα ακούσουμε την Miserlou από τον δίσκο "wundergeige" του 2009. Το κουαρτέτο της όμορφης κοκκινομάλας βιολίστριας συμπληρώνουν ο Stephan Glaubitz (μπάσο), ο Wolfrang Lohmeier (κρουστά) και ο Christoph Müller (κιθάρα).
Καλή ακρόαση.
[Download]
Στο Misirlou[TV] παρακολουθήστε μια δεκάλεπτη live εκτέλεση της Μισιρλούς από την Martina και την εκλεκτή παρέα της.
Ο οργανίστας Eddie Greene και ο πιανίστας Stephen Iles εμφανίστηκαν για πρώτη φορά μαζί στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου Sheraton στo Buffalo, και συνέχισαν να εμφανίζονται για πολλά χρόνια στις αίθουσες διασκέδασης αυτής της μεγάλης ξενοδοχειακής αλυσίδας.
Το κλασικό easy listening και coctail exotica ντουέτο τους, διακρίνονταν για την φρεσκάδα του στυλ του, για το αστείρευτο μεράκι του και για την προσήλωση στα υψηλά πρότυπα της μουσικότητας.
Από το δίσκο τους "Mood Music - The Musical Stylings Of Green And Iles", που κυκλοφόρησε το 1957,θα ακούσουμε την eazy listening Μισιρλού τους.
Καλή ακρόαση.
"Kemantronik" είναι το προσωπικό μουσικό project του Marco Paulo Borgonhoni, ενός βιολιστή από την Κουριτίμπα της Βραζιλίας. Ο Borgonhoni είναι απόφοιτος της Σχολής Μουσικής και Καλών Τεχνών της πόλης του, ασχολείται με το βιολί πάνω από 20 χρόνια κι έχει συνεργαστεί με διάφορες μπάντες και djs, εμπλουτίζοντας τις μουσικές του αποσκευές με πολύτιμες εμπειρίες.
Το "Kemantronik" συνδυάζει το βιολί με την ηλεκτρονική μουσική, και πιο συγκεκριμένα την μελωδική "Drum and Bass" ηλεκτρονική μουσική με τον ήχο του ηλεκτρικού βιολιού.
O Borgonhoni ασχολείται με το ρεμίξ και το χτίσιμο νότα-νότα των κομματιών στο στούντιο και την παρουσίαση τους στο κοινό, εμφανιζόμενος μόνος στη σκηνή με το kemantronik, το ηλεκτρικό του βιολί.
Ας ακούσουμε όμως την noise D&B Misirlou του.
Καλή ακρόαση.
Ένας Γερμανός,ο Manu Tiki (κρουστά), ένας Γιαπωνέζος,ο Mitsui Tiki (κιθάρα) και μια Γιαπωνέζα,η Noriko Bamboo (μπάντζο) συνθέτουν το τρίο "Tiki Tiki Bamboooos".
Με λουλουδένιες γιρλάντες γύρω από το λαιμό τους, ντυμένοι με χαβανέζικα πουκάμισα και φούστες από χορτάρι,παίζουν εξωτικό Hula-Hula surf, συνδυάζοντας το αυθεντικό ήχο του '60 με την τροπική καθαρότητα της παραδοσιακής χαβανέζικης surf μουσικής.
Έδρα τους είναι το Μόναχο, αλλά κάνουν εμφανίσεις σε κλαμπ και μπαρ σ' όλη την Γερμανία, αλλά και στην Ιαπωνία.
Από το CD τους "The Tiki Tiki Bamboooos" θα ακούσουμε την Misalu,δηλαδή μια Hula-Hula surf Misirlou.
Καλή ακρόαση.
Οι "Stanley Dix" είναι μία σερφ γκαράζ ροκ μπάντα από την Κουριτίμπα, τη μεγαλύτερη πόλη της Νότιας Βραζιλίας.
Το γκρουπ έχει πια διαλυθεί και τα μέλη του έχουν ενταχθεί σε μερικά από τα καλύτερα συγκροτήματα της Κουριτίμπα, όπως οι Maremotos, οι Hillbilly Rawhide και οι Los Dianos.
Οι "Stanley Dix" πριν σκορπίσουν είχαν ηχογραφήσει ένα studio κι ένα live album.
Από το δεύτερο, που έχει τίτλο " Lo Fi Waves" και κυκλοφόρησε το 2001, θα ακούσουμε την Miserlou.
Καλή ακρόαση.
Οι Quadro Nuevo είναι ένα ακουστικό κουαρτέρτο από την Γερμανία που σχηματίστηκε το 1996. Αποτελείται από τους μουσικούς Mulo Francel (σαξόφωνο, κλαρίνο, μαντολίνο, βιμπράφωνο), Robert Wolf ( κιθάρα), Andreas Hinterseher (ακορντεόν, βιμπράφωνο, πιάνο) και D.D.Lowka ( μπάσο, κρουστά).
Το ρεπερτόριό τους περιλαμβάνει μουσικές από όλο τον κόσμο, όπως tango, valse musette, arabesque, flamenco και τραγούδια από την Ιταλία και τη Μικρά Ασία μαζί με διασκευασμένες μελωδίες σε τζαζ στυλ.
Την τελευταία δεκαετία οι Quadro Nuevo έχουν παίξει σε περισσότερα από 1500 κονσέρτα σε όλο τον κόσμο, και έχουν κερδίσει πολλά γερμανικά και ευρωπαϊκά μουσικά βραβεία.
Από το άλμπουμ τους "Mocca Flor" του 2004 θα ακούσουμε την Μισιρλού.
Από το φετινό τους δίσκο "Quadro Nuevo In Concert" θα ακούσουμε την live ηχογραφημένη και κατά 1 λεπτό μεγαλύτερης διάρκειας εκτέλεση της Μισιρλούς.
O Javier Hidalgo είναι Terror/Gabber DJ (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) και μουσικός παραγωγός από την Ισπανία. Κυκλοφορεί τις δουλειές του,κυρίως διαδικτυακά, με ψευδώνυμα όπως "CokeMafia & RudeCat" και "Russian Roulette".
Είναι ιδιοκτήτης της ιντερνετικής "Macho Music", μέσω της οποίας πουλάει και κάποιες φορές διαθέτει δωρεάν κομμάτια και συλλογές από διάφορα μουσικά είδη, όπως industrial, speedgabba και speedcore.
Από το mp3 άλμπουμ του "Greatest Hits & Other Fuckin' Shit 2", που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2012 με το ψευδώνυμο "CokeMafia & RudeCat" θα ακούσουμε το κομμάτι "Fuck Misirlou", την Μισιρλού δηλαδή σε Speedcore, Hardcore, Noise, Breakcore στυλ.
Για να πω την... αμαρτία μου, αγνοώ την έννοια αυτών των όρων, και οι μουσικές μου προτιμήσεις απέχουν κατά πολύ από αυτά τα είδη της μουσικής. Το "Fuck Misirlou"όμως δεν θα μπορούσε να λείπει από την Μισιρλουπαίδειά μας.
O Bobby (Gaston) Fuller ήταν ένας Αμερικανός ροκ τραγουδιστής, κιθαρίστας και τραγουδοποιός που γεννήθηκε τον Οκτώβρη του 1942 στο Μπέιταουν του Τέξας. Μεγάλωσε στο Ελ Πάσο έχοντας ως ίνδαλμα τον επίσης Τεξανό τραγουδιστή Buddy Holly.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60, ο Fuller άρχισε να εμφανίζεται επαγγελματικά σε κλαμπ και μπαρ του Ελ Πάσο με το συγκρότημά του, το οποίο όμως δεν είχε σταθερή σύνθεση. Ταυτόχρονα ηχογράφησε κάποια τραγούδια σε ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρίες του Τέξας.
To 1964 μετακόμισε στο Λος Άντζελες μαζί με την μπάντα του "The Bobby Fuller Four" και υπέγραψε συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρία Mustang.
Μεγαλύτερη επιτυχία του συγκροτήματος ήταν το τραγούδι του "I Fought the Law", που έφτασε μέχρι το νούμερο 9 του "Billboard Hot 100", τον Μάρτιο του 1966.
Λίγους μήνες μετά,στις 18 Ιουλίου του 1966, ο Bobby Fuller βρέθηκε δολοφονημένος μέσα στο παρκαρισμένο αυτοκίνητό του, κοντά στο σπίτι του στο Λος Άντζελες.
Ο θάνατός του αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια στην ιστορία της ροκ. Όπως έγραψε στο "Βήμα" ο Θοδωρής Μανίκας στο άρθρο του "Ποιος σκότωσε τον Μπόμπι Φούλερ" πρόκειται για μια ανεξιχνίαστη υπόθεση, στην οποία εμπλέκονται μουσικοί, μάνατζερ, πεταλούδες της νύχτας και μαφιόζοι.
Μετά τον θάνατο του Bobby Fuller κυκλοφόρησαν αρκετοί δίσκοι με κομμάτια ηχογραφημένα από live εμφανίσεις του.
Από μια τέτοια live ηχογράφηση θα ακούσουμε την Misirlou.
H αμερικάνικη δισκογραφική εταιρία Solid State Records ιδρύθηκε το 1966 από τους διάσημους παραγωγούς Sonny Lester και Phil Ramone, και τον σαξοφονίστα, συνθέτη και ενορχηστρωτή Manny Albam.
Η Solid State, μέχρι το 1969 που σταμάτησε την δραστηριότητά της, κυκλοφόρησε μερικές δεκάδες albums, κυρίως jazz μουσικής με καλλιτέχνες όπως ο Joe Williams, o Chick Corea, o Jimmy McGriff, o Dizzy Gillespie, οι Thad Jones και Mel Lewis με την jazz ορχήστρα τους, και αρκετοί άλλοι, που αργότερα μεταπήδησαν στη δισκογραφική εταιρία Blue Note.
Η Kokee Band κυκλοφόρησε το 1966 με την Solid State δύο δίσκους. Από τον δίσκο "Exotica 1970" θα ακούσουμε την Misirlou. Eνορχηστρωτής ο Arthur Baum. παραγωγός ο Sonny Lester και διευθυντής ορχήστρας ο Phil Ramone.
Καλή ακρόαση.
Ακόμα μία instrumental surf rock εκτέλεση της Μισιρλούς.
Υπάρχει στο CD των Gangstas Paradise που κυκλοφόρησε το 2009 με τίτλο "Paradise Of A Gangster" και περιέχει ορχηστικές εκτελέσεις θεμάτων από κινηματογραφικές ταινίες (Godfather,Borsalino,Pulp Fiction Ζορμπάς, Κουρδιστό Πορτοκάλι,Κάποτε στην Αμερική, κ.α)
Καλή ακρόαση
O Phil Woods είναι μία ξεχωριστή τζαζ προσωπικότητα, από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της τζαζ διαχρονικά και από τα πιο χαρακτηριστικά alto σαξόφωνα σε όλο το κόσμο. Ξεκινώντας τον αυτοσχεδιασμό πλάϊ στον μοναδικό Lenny Tristano στα τέλη της δεκαετίας του ‘40 ο γεννημένος το 1931 Woods από νωρίς αναζήτησε τον προσωπικό του ήχο στο καινούργιο ρεύμα της εποχής στην Αμερικάνικη jazz που ήταν το bebop.
Σπουδαστής ακόμα, στη μουσική σχολή του Julliard στο άλτο σαξόφωνο και το κλαρινέτο, άρχισε να δουλεύει με την ορχήστρα του Charlie Barnet, αλλά και του George Wallington (αντικαθιστώντας τον Jackie McLean), ή του Kenny Dorham.
Ο πιο σημαντικός σταθμός στα αρχικά στάδια της μεγάλης καριέρας του, ήταν η συμμετοχή του στην περίφημη μπάντα του Dizzy Gillespie.
Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’50 ο Woods ήταν γνωστός ως New Bird, σε αντίθεση με τον «Bird» - τον θρυλικό Charlie Parker. Ο λόγος ήταν ότι ο Woods έπαιζε το σαξόφωνο με έναν εντελώς δικό του τρόπο, σε μια εποχή που όσοι νέοι μουσικοί έπαιζαν μπίμποπ (σχεδόν όλοι δηλαδή), κόπιαραν το παίξιμο του Parker.
Tο 1957 παντρεύτηκε τη χήρα του Charlie Parker, την γοητευτική Chan Parker. Για ορισμένους μαύρους μουσικούς, που έβλεπαν τον λευκό σαξοφωνίστα σαν ενόχληση, η κίνηση αυτή ισοδυναμούσε με προσβολή.
Ως αστέρας της τζαζ, ο Woods καθιερώνεται από την συμμετοχή του στο κουϊντέτο του Buddy Rich, την συνεργασία του με τον Quincy Jones, τον Thelonious Monk και την μεγάλη μπάντα του Benny Goodman. Συνιδρυτής της μεγάλης μπάντας του Crark Terry αλλά και του περίφημου ensembleμε τον Gene Quill, o μεγάλος σαξοφωνίστας έκανε την δεκαετία του 60, το δικό του κουαρτέτο με Richard Davis, Hal Galper και Dottie Dodgion και μέχρι το 1968 είχε καθιερωθεί ήδη ως ένας θρύλος. Την χρονιά εκείνη θα φύγει στην Ευρώπη (Παρίσι) όπου θα μείνει για μερικά χρόνια δημιουργώντας το κουαρτέτο European Rhythm Machine με τον George Gruntz, τον Henry Texier και τον Daniel Humair.
Με το ταλέντο και την προσωπικότητά του ο Woods εντυπωσιάζει και την Ευρώπη και συμμετέχει σε άπειρες ηχογραφήσεις.
Συνεργάζεται με τον Gerry Mulligan, τον Oliver Nelson, τον Ben Webster, τον Sonny Rollins, τον Michel Legrand, τον Benny Carter, Lena Horne ενώ παρουσίασε με τον Gillespie, τους Gillespie / Woods All – stars.
Πολλοί pop stars θα βρουν στον ήχο του Woods ένα πολύτιμο στοιχείο της επιτυχίας τους.
Χαρακτηριστικές οι συνεργασίες με τον Billy Joel στο «Just the way you are», τον Paul Simon, τους Steely Dan, την Carly Simon κλπ.
Από τους πλέον περιζήτητους μουσικούς και συνθέτες, εκτός από τους δεκάδες προσωπικούς του δίσκους που αποτελούν χρυσό κομμάτι της κλασικής τζαζ δισκοθήκης, ο Phil Woods είχε συμμετοχή σε εκατοντάδες δίσκων.
Ανάμεσα, στους πάρα πολλούς τολμηρούς δίσκους του,για την εποχή τους, είναι και η σύμπραξη με τον αείμνηστο ρεμπέτη και δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Ιορδάνη Τσομίδη, στον δίσκο “Greek Cooking”, σε παραγωγή Norman Gold, σε μια προσέγγιση της τζαζ με την world μουσική!
Αμέτρητες είναι οι βραβεύσεις του Phil Woods παγκοσμίως, δεκάδες οι αναδείξεις του σε κορυφαίο alto σαξοφωνίστα από τα περιοδικά Down Beat, Jazz Times και άλλους οργανισμούς, πολλές οι υποψηφιότητες και 4 τουλάχιστον βραβεύσεις με Grammy, ενώ είναι επίτιμος καθηγητής σε πολλά Αμερικανικά πανεπιστήμια. Έχει συνθέσει πολλά έργα για ορχήστρες και κλασικά σύνολα.
Καλλιτέχνης με σαφή ξεχωριστό, ζεστό και ιδιαίτερο ήχο, ο Phil Woods εμφανίζεται live από το 1983 μέχρι σήμερα με το all star κουϊντέτο του. Με το σχήμα αυτό εμφανίστηκε στην Αθήνα, στις 26 Οκτωβρίου 2007 στο Παλλάς, σε μία εξαιρετική ευκαιρία του Αθηναϊκού κοινού να έλθει σε επαφή με την ίδια την ιστορία της τζαζ.
Από τον δίσκο "The Phil Woods Quintet + One: Flash" θα ακούσουμε την Misirlou.
Bonus για σήμερα το κομμάτι "Greek Cooking" από τον ομώνυμο δίσκο του Woods,που κυκλοφόρησε το 1967. Στο μπουζούκι ο περίφημος δεξιοτέχνης Ιορδάνης Τσομίδης ή "Τζόρνταν", που έφυγε από την ζωή στα 74 του χρόνια τον Μάρτιο του 2006.
Οι "Κόκκαλο" είναι μια ροκ πανκ μπάντα που παίζει τραγούδια με ελληνικό στίχο.
Τα μέλη του γκρουπ είναι από Αθήνα και Τρίκαλα.
Το 2001 κυκλοφόρησαν ανεξάρτητα ένα CD με τίτλο "Κόκκαλο" και έχουν δώσει αρκετά live. Σ' αυτά τα live διέθεταν το CD τους με αντίτιμο 1 δραχμή!
Aπό μία συλλογή με ακυκλοφόρητα τραγούδια τους θα ακούσουμε την Μισιρλού.
Στην συλλογή αυτή συναντάμε κάποια ρεμπέτικα τραγούδια παιγμένα στο δικό τους στυλ.
Ας ακούσουμε ένα απ΄αυτά σαν μπόνους. Είναι το "Πέντε μάγκες στον Περαία" (τεκετζής) του Γιοβάν Τσαούς
